Yıllar geçtikçe insanın hafızasında isimlerden çok bazı görüntüler kalıyor.
Aynı masalar…
Değişen sandalyeler…
Ve o sandalyelerin etrafında, nedense pek değişmeyen yüzler.
Bizim mesleğin güzel tarafı da bu galiba.
Bugünü görürken dünü unutmuyorsunuz.
Kimin hangi gün ne söylediğini, hangi zamanlarda sessiz kaldığını, hangi kapılar açıldığında birden daha görünür olduğunu hatırlıyorsunuz.
Elbette zaman değişir.
Şartlar değişir.
İnsanların fikirleri de değişebilir.
Bunda garip bir şey yok.
Ama bazen değişen fikir değil, yalnızca oturulan masadır.
İşte orada insan ister istemez geçmişe dönüp bakıyor.
Son zamanlarda yine eski dostluklar tazeleniyor, yeni yakınlıklar kuruluyor.
Uzun zamandır birbirini görmeyenler karşılaşıyor.
Telefonlar çalıyor.
Omuzlar daha samimi tutuluyor.
Fotoğraf kareleri biraz daha kalabalıklaşıyor.
Güzel şeyler bunlar…
Zamanlamaları da bir o kadar güzel.
Biz şimdilik izliyoruz.
Çünkü yıllar insana hemen konuşmamayı da öğretiyor.
Bazı insanların kim olduğunu söyledikleri değil;
hangi zamanda, kimin yanında durmayı tercih ettikleri anlatıyor.
Bugün için söylenecek fazla bir şey yok.
Nasıl olsa zaman geçecek.
Masalar yine değişecek.
Sandalyeler yine el değiştirecek.
O gün geldiğinde dönüp bugünün fotoğraflarına bakarız.
Belki o zaman bazı şeyleri daha iyi anlarız.
Belki de…
Zaten anlamışızdır.
Emre Kahraman
Yorum yaz
Yorumları göster0 yorum
Yorumu bildir